Die langverwachte happy-place-blog

In februari begonnen wij verbouwingen aan de zolder (eigenlijk was het augustus vorig jaar, maar daar praten we niet meer over) om daarvan mijn naai(-logeer)kamer te maken. In de laatste maanden heb ik hier en daar een sneak peak gegeven van de vorderingen, maar gisteren nam ik eindelijk de tijd om alle laatste dingen een plekje te geven en een paar foto's te maken.

De belangrijkste upgrade ten opzichte van mijn vorige naairuimte is mijn kniptafel. Ik wist niet dat ik zó blij kon zijn met een levenloos object. Maar echt... ik hou van haar. Ik wilde een kniptafel vanwege twee belangrijke redenen: om op hoogte te kunnen werken en niet voor elk nieuw project een nieuwe hernia op te lopen én zodat ik mijn naaimachines altijd op hun plekje kon laten staan. Voorheen knipte ik stof en papier op mijn bureau en dan moesten eerst de machines aan de kant en moest ik vervolgens in een houding gaan staan waar ik onvermijdelijk een keer in zou blijven steken. Niet optimaal dus, maar er was een handige oplossing: kniptafel. Ik heb maanden gePinterest en wakker gelegen, gemeten en getekend. En uiteindelijk werd de tafel veel simpeler dan ik al die tijd in gedachten had. Het is eigenlijk de gemakkelijkste tafel geworden die aan de volgende eisen voldoet: hoogte van 90cm, verrijdbaar, opbergruimte, blad met oppervlak van minimaal A0.

De tafel "in actie". Dit is haar vaste plek in de ruimte, maar ik kan haar ook gemakkelijk ergens anders neerzetten als ik daar behoefte aan heb. Zoveel mogelijkheden. In al die witte bakken zitten overigens stofjes (en in een paar iets anders.. een paar..)

De kniptafel bestaat uit drie Ikea Kallax-kastjes die ik eerst op de kop tegen het bovenblad aanschroefde. Vervolgens schroefde ik het basisblad eronder en zette er ook 6 wieltjes (met stop!) onder. Daarna had ik even mijn lief nodig om de tafel rechtop te zetten en hopla... er kon geknipt worden. Eerst schuurde en beitste ik het bovenblad nog. De houten platen die ik had uitgezocht waren niet per se heel glad, maar het schuren deed wonderen en nam al mijn angst voor ladders in mijn mooiste stofjes weg. Inmiddels heb ik de tafel al erg veel gebruikt en hij werkt super! Precies zoals ik wilde! 

Rechts zie je dat één kastje een beetje minder breed is dan twee keer de diepte van het kastje. De tafel is dus niet zo strak als ik gehoopt had. Maar ik heb besloten dit te omarmen, het verschil in breedte aan één kant te houden (het voorste kastje dus niet in het midden te zetten). Op de zijkant van het kastje wil ik een paar spijkers tikken om mijn linialen en scharen aan op te hangen.

Als we met de klok mee draaien, komen we bij de mooie nieuwe dakkapel (veel licht!) en mijn bureau met naai- en lockmachine. Hier valt niet veel over te zeggen. Ik wilde het bureau zo leeg mogelijk omdat ik dat prettig vind werken.

Minimalistisch of vooral praktisch? Want hoe irritant is het als je met je kledingstuk-in-de-maak steeds vanalles van het bureau maait?

Eén kleine feature heeft het bureau wel en wilde ik graag met jullie delen. Steek je hand op als je met enige regelmaat je tornmesje kwijtraakt... of je schaartje? Naalden? Ik wilde deze vervelende momenten voor zijn en besloot een magneetstrip op de tafel te monteren. Ok, monteren is een groot woord, hij zit eraan geplakt met een paar poster-buddies want ik durfde niet in het bureau te boren. Niet normaal hoe handig dit is! Als ik nu mijn schaartje loslaat in de nabijheid van die strip, vliegt hij er automatisch tegenaan. Met naalden ben ik echt gaan gooien. En niks meer kwijt.

Inmiddels onmisbare magneetstrip op mijn bureau

Op de muur naast mijn bureau heb ik met bloed zweet en tranen een paar perforatieborden opgehangen. Deze had ik gekregen toen onze winkel verhuisde en een volledig nieuw interieur kreeg. Na lang wikken en wegen heb ik besloten ze matzwart te spuiten. Twee borden hangen aan de muur, een bord heb ik tegen de kast geschroefd die de kamer verdeeld tussen slaapgedeelte (ofwel bed) en naaigedeelte (ofwel de hele kamer behalve bed). Het had wat voeten in de aarde, want de muur brokkelde bij elk geboorde gaatje verder af. Ik heb een ongelofelijk break-down gehad en toen zaten ze er ineens op. Niet meer aankomen!

Haat-liefde

Aan de andere kant van de kamer is de schuine wand. Ook hierover is lang gewikt en gewogen (lezen jullie tussen de lijntjes dat ik náchtenlang wakker heb gelegen over deze zolder?). Ik wilde een afgescheiden ruimte in de punt waar we onze spullen-die-we-nooit-gebruiken-maar-niet-weg-kunnen-gooien konden bewaren. Eerlijk gezegd hebben we héél veel weggedaan, ik ben trots op ons. Dat is het voordeel van de zolder helemaal leeg moeten halen, je kunt de boel eens goed filteren. Maar de overgebleven dingen zochten dus nog een plek. Ik heb opgezocht hoe je knieschotten bevestigt en durfde dat niet zelf. Toen kwam op Pinterest een oplossing met verrijdbare boekenkastjes langs. Perfect! Dat geeft dus afzondering, maar ook opbergruimte. Ik besloot hiervoor te gaan. 

Logeerbed (met daarop tweedehands sprei die winterjas moet worden (project voor later) en onze leesboeken na grote filteronderneming.

Tegen de schuine wand staan nu vier Billy boekenkastjes van Ikea. Ik heb hieronder een allebei de kanten een blokje hout gelijmd. Daarop heb ik (per blokje) twee wieltjes gezet. Zo zijn ze dus verrijdbaar. Als ik dit nog eens zou doen, zou ik de wieltjes íets meer naar het midden monteren, zodat de kastjes nog wel stabiel zijn, maar de wieltjes ook optimaal kunnen zwenken. Nu is het een beetje zigzaggen om de kastjes eruit te rijden. Maar het kán wel. Onze minst gebruikte spullen staan overigens rechts. Want als we daarbij willen, moeten we álle kastjes verrijden. Kan ook hoor.

Ik heb de wieltjes en de latjes waarop ze gemonteerd zijn zó uitgezocht dat de kastjes nauwelijks van de grond komen. Dit betekent optimalisering van de ruimte (want de kastjes kunnen zo ver mogelijk naar achteren gereden worden) en het ziet er ook mooier uit.

Naast de boekenkastjes staat een archiefkast die ik tweedehands kocht van een zorgprofessional die digitaal ging. Er was nog een ruimte waar geen boekenkast meer in paste, maar dit kastje past er perfect. Deze is dus niet verrijdbaar, maar wat er achter ligt is nog goed toegankelijk via de boekenkast ernaast. In de archiefkast bewaar ik mijn papieren patronen. Ik geloof dat Pinterest ook verantwoordelijk is voor dit idee. Ik koop graag patronen van onafhankelijke ontwerpers, maar dat betekent véél papierwerk. De archiefkast is een geweldige manier om deze papieren te bewaren en ook de patronen die ik heb overgetrokken uit tijdschriften. Ik kan mijn patronen heel gemakkelijk vinden en browsen. Erg blij met deze "hack" dus! 

Staatsgeheimen. Of toch in ieder geval net zo belangrijk.

Naast het kastje staat nog mijn secretaire met daarin mijn laptop en administratie. Zo heb ik deze altijd bij de hand en hoeft hij niet op mijn naaimachinebureau of kniptafel te staan. 

Hier zit ik nu ik dit schrijf.

Et voila, dat is mijn kamer. Ik ben er dolgelukkig mee! Een paar dingen wil ik nog toevoegen, wat decoratie, planten, een spiegel (!), maar het is al zo tof hoe praktisch deze ruimte is. En nu... ga ik weer terug achter de naaimachine zitten, want naaien doe ik toch liever dan schroeven of schrijven. 

X!