Een blog over Megan, maar vooral over mij

"Selfish sewing", zo wordt het genoemd als een mama (eindelijk toch weer eens) iets voor zichzelf naait. Voordat ik zwanger werd van Elle, naaide ik alleen maar voor mezelf. Sindsdien is het wat ingewikkelder geworden en blijkt het veel gemakkelijker om voor haar te naaien dan voor mezelf. Hoe komt dat?

Ten eerste, vind ik naaien voor baby of kind gewoon veel leuker. De patroondelen zijn kleiner (je kunt ze gewoon aan een bureau knippen en hoeft geen acrobatische trucs uit te halen) en de kledingstukken zitten veel sneller in elkaar. Bovendien is de pasvorm iets minder van belang. Het blijkt dat het Elle (of mij) dus echt niet kan schelen als ze ergens een dikke kont in heeft. Want die heeft ze gewoon. Dat heet luiers. Het belangrijkste bij Elle's kleding vind ik dat het haar lekker zit en dat ze het warm of fris genoeg heeft. That's it.

Het antwoord op de vraag "Waarom naai je niet meer zoveel voor jezelf Klaartje?" is tweeledig, het heeft te maken met functionaliteit en lichaamsbeeld. Ik heb tot anderhalf jaar na de geboorte van Elle overdag borstvoeding gegeven. Dat betekent: geen jurken (tenzij ze van boven open kunnen). En een trui omhoog trekken vond ik ook niet echt handig. Eigenlijk is niks handig als het op borstvoeding aankomt. Dus ik kocht maar een paar van die borstvoedingsshirtjes bij de H&M (schaam me dood!) en gaf de hoop op dat ik ooit nog iets leuks aan kon. Rokjes met elastiek kon ik lange tijd ook niet meer aan, want wie gaat daar met haar volle gewicht aan hangen? En rokjes zonder elastiek... Dan kijkt dus iedereen naar binnen als ik lekker op de grond zit te spelen met die kleine. De meest praktische kleding voor een mama: joggingpak, hihi. Maar je wilt ook nog wel eens naar buiten.

En dan de dikke vette olifant in de kamer: ik. Nee, grapje, al voelt het wel af en toe zo. Na mijn bevalling ben ik eerst heel veel afgevallen (combinatie van borstvoeding en dwangneuroses) en daarna weer heel veel aangekomen (combinatie van minder borstvoeding en emotioneel eten). Het is moeilijk om in te schatten wanneer mijn lichaam weer "in balans" komt. Dus ik stel het selfish sewing steeds uit. Want wat nu prima zit, is volgende maand te groot (duimen!) of waarschijnlijk te klein. Zonde van de tijd en stof die erin zit.

Ik heb een voornemen: niet meer wachten tot ik in balans ben. Als dat ooit al gaat gebeuren, gebeurt het waarschijnlijk niet als ik erop zit te wachten. Ik ga gewoon lekker dragen wat ik mooi en prettig vind. Ik hou van sweaterjurken en rokjes met elastiek en wijde truien. Het kan me niet schelen of het bij mijn lichaamstype past of in de mode is, ik draag alleen dingen waarin ik me tof voel.

Het doel is om een soort capsule wardrobe voor mezelf maken. Niet helemaal capsule, want ik wil me niet beperken tot een bepaald aantal kledingstukken. Maar wat ik uit het capsule wardrobe concept wil halen is dat kleding bij elkaar past en dat je het goed kunt combineren. Dat betekent slim kopen (stof in mijn geval, geen kleding). Hopelijk hangen er over een paar maanden alleen maar kledingstukken in mijn kast die ik ook daadwerkelijk draag.

Om mijn selfish sewing project te kickstarten heb ik de Megan jurk van La Maison Victor gemaakt. Het is een (geweldig) oversized sweaterjurk. Een k-klus om te knippen want de patroondelen waren gigantisch. Ik heb ervoor (voor mezelf dus.. super selfish) op de grond gekropen. Ik had niet helemaal genoeg stof om alle patroondelen uit één stuk te knippen, dus ik heb het achterpand horizontaal in tweeën gehakt, precies op de overgang van het trui- naar het rokdeel. Daar bloest de jurk toch, dus het is helemaal niet te zien. Ik ben stiekem best wel blij met het resultaat. De jurk zit héérlijk (al zijn de mouwen wat wijd en lang) en ik heb een prachtige soepele stof gebruikt. Hij voelt bijna een beetje decadent.

Daarna de laatste horde: ik moest natuurlijk foto's van mezelf maken. Blegh.... Jongens (dames waarschijnlijk): I did it! En ik ben blij. Dus die body image issues mogen lekker de deur uit.

hier is 'ie (ben ik) dan

Heel erg bedankt voor het lezen en ik ben benieuwd hoe het voor jullie is om voor jezelf te naaien (of kleding te kopen als naaien niet jouw ding is). Komen daar bepaalde issues bij kijken? Je kunt hier een comment achterlaten of op Instagram.